Lieve papa

Rust zacht..Liefs Det

17 april 2008

Aankomende zondag wordt Zoë gedoopt. Links staat de aankondiging van deze gebeurtenis in het "Klankbord". Ik vind dat ze het erg mooi neer hebben geschreven (al zijn de namen niet allemaal even goed gespeld, maar dat is dan bijzaak).
Deze doop heeft namelijk voor ons allemaal een dubbele betekenis. Natuurlijk is het een blijde gebeurtenis, maar het roept veel herinneringen op.
Spyker is gedoopt op 29 oktober 2006. De avond ervoor zijn we met de hele familie wezen bowlen, het was een hele gezellige avond en ook de doopdag was geslaagd. Gelukkig, want achteraf gezien was dat de laatste keer dat wij met het hele gezin bij elkaar geweest zijn...
Door de geboorte van Zoë ben ik papa wel weer meer gaan missen. Het leek wel alsof ik er een beetje aan gewend was dat hij er niet meer bij is. De dingen gaan gewoon door en ook zonder papa is het leven eigenlijk best wel leuk. En dan zo'n geboorte...ja...met wie zou je dat het allerliefste willen delen? Inderdaad, met beide ouders. Ineens lijkt het wel alsof ik me realiseer dat hij er echt niet meer is, dat hij ook echt nooit meer terugkomt en dat we ook dit soort dingen voor altijd zonder papa moeten doen.
Hij is vast wel ergens bij ons in de buurt en ik denk wel dat hij trots zou zijn op zijn kleindochter. Het is alleen zo jammer dat we daar nooit echt getuige van zullen zijn.
Ja pap, ik mis je toch nog wel.

8 november 2007

Vandaag is het een jaar geleden dat papa zo plotseling overleed. Het afgelopen jaar is er geen dag voorbij gegaan of ik heb gedacht aan dat ene moment in het ziekenhuis waarop de arts ons kwam vertellen dat we maar snel afscheid moesten gaan nemen van pap, want hij zou zo gaan overlijden. Vanaf dat moment is ons leven zo ontzettend veranderd, dat is bijna onvoorstelbaar.
Die woorden zal ik nooit meer vergeten, netzomin als het gevoel wat ik toen had. Alsof iemand een hamer in mijn gezicht sloeg. Ik kon het ook gewoon niet geloven, je hoort vaak verhalen over mensen die erg plotseling sterven, maar zoiets gebeurd altijd alleen maar bij andere mensen, nooit bij jezelf. En pap was tenslotte in het ziekenhuis, daar hebben ze toch gewoon verstand van mensen en zijn ze gespecialiseerd in het redden van levens? Nou, zo werkt het dus niet altijd. Dingen die andere mensen kunnen gebeuren kunnen jezelf ook gebeuren.
Na zo'n plotseling overlijden is het erg moeilijk om je ook daadwerkelijk te realiseren wat er nu echt gebeurd is, dat iemand voor altijd weg is zonder dat je een woord van dank of afscheid hebt kunnen zeggen. Realiseren en accepteren, dat is waar ik het afgelopen jaar vooral mee bezig ben geweest.
En in een jaar zitten dan ook een hoop moeilijke momenten. Bijvoorbeeld het moment dat ik een positieve zwangerschapstest deed, het deed me echt wel veel verdriet dat ik dat niet aan papa kon vertellen, dat ik die blijdschap van hem moest missen. Of de bruiloft van Bart en Serena, zo'n feestelijke dag, maar die lege plek was zo goed voelbaar. Ook het inluiden van het nieuwe jaar was erg verdrietig.
Andere momenten vielen juist weer erg mee, zijn verjaardag, mijn eigen verjaardag. Ik zag er tegenop, maar waarschijnlijk juist daardoor viel het mee.
Nu is dat eerste jaar voorbij, de dag dat ik papa voor het laatst zag is al geweest. Het aankomende jaar zal vast ook weer zijn moeilijke momenten kennen, de dag dat we de baby in onze armen mogen houden zal ook vast weer een confrontatie met zich meebrengen. Al troost ik mezelf met de gedachte dat hij vooral die dag vast erg dicht bij me zal zijn.
Ik zal papa in mijn hart met me meedragen en de herinneringen aan hem koesteren. Hij was een goede vader en dat had ik hem graag nog gezegd. Hij weet het vast wel...

17 september 2007

Ook al mis ik papa nog iedere dag en kan ik er nog best een traantje om laten, toch merk ik dat ik er aan begin te wennen dat hij er niet meer bij is. Dat is denk ik ook een hele normale gang van zaken, ook al is het wel erg raar om je dat te realiseren.
Sinds een maand staat er bij papa nu een steen op zijn graf, het is de mooiste van de hele begraafplaats. Ik heb er een foto van gemaakt:

11 juni 2007

Bijna de eerste vaderdag zonder papa. Ik heb een mooi gedicht gevonden voor hem. Ik weet niet wie het geschreven heeft.

Je vader is de man
die zolang je leeft
je vertrouwen en bescherming geeft.

De man die streng
maar rechtvaardig advies kan geven
die heeft gezorgd dat je
vooruit komt in het leven.

Nu je ouder bent zie je
dat je op hem lijkt
en dat je eigenlijk op dezelfde manier
als hij naar het leven kijkt.

De band werd alsmaar hechter
en alles was vertrouwd
juist nu moet ik vertellen
dat ik van je houd.

5 maart 2007

Papa is nu bijna vier maanden geleden overleden. Dat de tijd zo hard gaat is echt onvoorstelbaar. Dat komt natuurlijk ook door Spyker, hij geeft een hoop plezier en dat verzacht de pijn bij mij een beetje. Kon papa maar zien hoe het met hem gaat.

4 januari 2007

Het blijft ontzettend moeilijk om papa te missen. Dat er alweer een nieuw jaar begonnen is...het is gewoon ongelooflijk.
Papa, ik hou van je.

17 december 2006

Within Temptation, Our Farewell

In my hands
A legacy of memories
I can hear you say my name
I can almost see your smile
Feel the warmth of your embrace
But there is nothing but silence now
Around the one I loved
Is this our farewell?

Sweet darling, you worry too much,
my child, See sadness in your eyes
You are not alone in life
Although you might think that you are

Never thought
This day would come so soon
We had no time to say goodbye
How can the world just carry on?
I feel so lost when you are not by my side
But there's nothing but silence now
Around the one I loved
Is this our farewell?

Sweet darling, you worry too much
my child See sadness in your eyes
You are not alone in life
Although you might think that you are

So sorry your world is tumbling down
I'll watch you through these nights
Rest your head and go to sleep
Because my child, this is not our farewell
This is not our farewell

28 november 2006

Het is nog steeds erg onwerkelijk allemaal. Papa is vandaag alweer drie weken geleden overleden en ondanks dat alle dagen zo lang hebben geduurd, lijkt het alsof hij gisteren nog bij ons was. Het zal nog wel even duren voor dat gevoel weg is.
Ik heb nog wat mooie foto's van pap. Die zal ik hier neerzetten. Niet alles tegelijk, maar zo nu en dan een paar.

20 november 2006

Nooit meer Alice Cooper spelen
Nooit meer reisverhalen delen
Nooit meer op woensdag samen eten
Nooit ... zullen we jou vergeten